Nire hirian gizon batzuek listua botatzen dute lurrera. Eta zurean?

 

Egun hauetan manspreading-aren inguruan hitz egiten ari da, mansplaining-az ere bai… Duela aste gutxi manterrupting-a ere irakurri dut. Izen horiek agertu bezain pronto, konturatu gara zein ohikoak diren egoera horiek gure artean ere, ez soilik mundu anglofonoan.

Badago, baina, beste “fenomeno” bat, oraindik izenik gabe: kalean gizonek listua lurrera botatzea.

Bai bai, badakit emakumeek ere egin dezaketela eta batzuek egiten dutela, baina EZ da inondik inora gizonen artean bezain sarria, hori argi dago. Gure gizartean (ez dakit zenbat gizartetan) gizonen ohitura bat da. Denek ez dute egiten, ez horixe, baina adin guztietako gizonek, jatorri desberdinetakoek, maila sozio-ekonomiko desberdinetakoek… egiten dute.

Ni al naiz ohitura hori nazkagarritzat jotzen duen bakarra?

Listua hor gelditzen dira, zoruan, besteon begi-bistan. Kale horretan bertan, ume batzuk jolasten ari dira baloian edo patinetan ibiltzen dira, beste batek motxila arrastaka eramaten du, erosketetako poltsak lurrean bermatzen dituzu apur bat deskantsatzeko, giltzak edo lepoko zapia lurrera erortzen zaizkizu eta azkar jasotzen dituzu…

Gizonen ohitura da. Eta aldi berean badakigu ez dagoela gizonen eta emakumeen gorputzetan desberdintasun fisikorik jokaera desberdin hori azaltzen duenik; beraz, gure gizartean behintzat, heziketa diferentzialaren beste ondorio bat da, generoko ikaskuntzarena. Gizonek “baimena” dute horretarako; onartuta dago sozialki. Emakume “ondo” hezi batek, berriz, ez luke egingo.

Diferentzia, hein batean, garbiketaren eta zaintzaren kudeaketarekin lotuta ikusten dut. Emakume askok zikinkeriaren kontzientzia gehiago dute eta gutxiago zikintzen dute, zikinkeria kudeatzea/garbitzea haiei egokitu zaielako eta badakitelako zer dagoen jokoan. Gaur egun ere garbiketa eta tokien zaintza (espazioak denontzat atseginak izateko) emakumeen ataza da nagusiki.

Eta, esan bezala, gizon guztiek ez dute egiten eta haietako askori niri bezain desegokia eta desatsegina iruditzen zaie. Manspreading-a eta mansplaining-a bezainbeste. Posible de gizona izatea eta kalean turik ez egitea, arranopola.

Arggg, puaj!

Kalean zoazela, trumoia tximistaren ondoren heltzen den bezala (baina alderantziz), eztarriko zarata batek iragartzen du askotan listua botatzeko ekintza badatorrela. Bi fase (eztarritik jaso eta ahotik bota) eta bi soinu (argggg, puaj). Begiratu gabe ere, soberan dakizu zure alboan zer gertatzen ari den. Aitortu behar dut batzuetan begirada haserre bat botatzen diedala egileei, baina esango nuke maiz ez dakitela nire keinu txarra zertara datorren…

Zure aldean pasatzen den gizon horrek lasai asko egiten du. Behin ikusi dut, goiz-goizean, beheko kalean, gizon bat, balkoi ertzean eroso bermatuta, eguneko lehenengo karkaxak kalera botatzen. Lasai asko, nire kexa hitzekin harrituta.

Asmatu beharko bagenu hitz bat euskaraz (ingelesez eta gaztelaniaz baino lehen), nola esango zenuke “gizonek lurrera tu egitea”? Horra hor lehenengo proposamena: “gizon-tua”.

(Nire lehengusinak beste hau proposatzen dit, baina iruditzen zait, Artzetarren poema bisual-grafiko setenteroak gogora ekartzeaz gain, idatziz funtzionatzen duela bakarrik: “kARkaxa”).

Publicado en anitzak | Deja un comentario

Manspreading-a edonon. Gaztean ere bai?

Dida

Agian ez zenekien, baina manspreading-a edo gehiegizko hanka-zabaltze maskulinoa ez da soilik New Yorken gertatzen, edo Tokion, edo Madrilen… Euskal Herrian ere bai!

EITB taldeko Gaztearen webgunean sartu naiz elkarrizketa baten bila eta sarrera-argaki honekin egin dut topo! (Hemen). Nesken eta mutilen arteko proportzioaz ez dut ezer esango (bueno bai: 2 eta 5). Norberak bankuan erabiltzen duen espazioak deitu dit arreta.

(Arranopola. Nago badela garaia mutilak praka malguagoak eramaten hasteko, hankartea horrenbeste estutzen ez dutenetakoak, alegia).

Publicado en anitzak | Etiquetado | Deja un comentario

Umeak eta transexualitatea komunikabideetan. Binarismoa eta heteroaraua sustatzen?

Azken aldi honetan trans moduan izendatutako umeei arreta eman diete komunikabideek. Ikusgarritasuna aldarrikatzen da eta badirudi eskertzekoa dela, baina edozein ikusgarritasun? Izan ere, komunikabideek umeei ematen dieten trataerak analisia merezi du. Arreta eskaintzen diete, bai, baina zeintzuk dira arreta horren bidez zabaltzen dituzten mezuak? Zein da haien paradigma, atzean dagoen ikuspegia?

Bi adibide jarriko ditut.

Ez bada mutil tradizionala, izan dadin neska tradizionala. Gora binarismoa!

Izan ere, transgresorea irudi lezakeen egoera horren bidez, batzuetan binarismoa sustatzen dela ikusten da. Betiko binarismoa: neskak eta mutilak, norbera bere esentziekin, bere ezaugarriekin, bere rolak eta funtzionekin. Neskak, noski, ahi larrosan murgilduta; gizarteak neskeentzat eraiki dituen konbentzioak sendo azpimarratuta.

Horrela hasten zen El Correon neska bati egindago elkarrizketa (umeen izenak aldatuko ditut haien anonimotasunaren alde jokatzeko).

“Cuesta imaginar a una niña más femenina que Maider, más similar a la imagen idealizada de una princesita. Con su rubísima y larga melena sujeta por una gran lazada, su vestido de guipur blanco y rosa, sus facciones delicadas, sus gestos de coquetería, su bolso y sus inseparables muñecas… Lástima que el médico que la trajo al mundo, hace casi siete años, no supiese ver más allá de sus genitales y la etiquetase erróneamente como un varón. “Pero es que él no era mago para saber que yo era una niña”, le justifica Maider, mientras acicala con un diminuto peine a una de las seis ‘monster high’ que la acompañan”. El Correo, 2014-9-14

Tira, zerbait aldatu da betikoa ez aldatzeko. Testuak ikustarazten duenez, hor daude betiko bi kaxak, maskulinoa eta femeninoa, eta ez bazaude batean, bestean sartuko zara. Belarrietaraino. Kito. Kaxaz aldatzea onartzen da, kaxak egotea inolaz ere zalantzan jarri gabe.

Txikitatik ikasi bikotekidea izatearen beharra, beste generokoa, noski. Gora heteroaraua!

Lehen aipatutako neska aukeratu dute ETB2n 2016. urteko pertsonai moduan eta pasa diren gabonetan elkarrizketa bat egin diote lehendabizi bere hiriko parke batean, lagunekin batera, eta geroago estudioan.  Maiderrek 9 urte ditu, ez dezagun ahantz. Parkean honakoa da kazetariak egiten dion elkarrizketaren pasarte bat:

-Aurkezlea (8:25). (Kamarari zuzenduz) Nos hemos enterado de que tiene novio. (Mutil bati mikrofonoa jarriz) Hola, qué tal, ¿eres el novio de Maider?

-Mutila: Sí, bueno, no sé. Pregúntale.

-Aurkezlea: ¿Ahora mismo estás con ella o no estás con ella?

-Mutila: Pregúntale a ella. Las chicas mandan.

(Umeek barre egiten dute, lotsatuta dirudite).

[…]

-Estudioan dagoen aurkezlea (9:40):  Te lo voy a preguntar. No me mires así, ¡que tienes novio! ¿Quién es? Bueno, le hemos visto ahí, pero se tapaba la cara. Ha ido un poco de…  uy que no me conozan. ¿Como se llama?

-Maider: Unai.

-Aurkezlea: Unai. Pero ¿de verdad?, porque él ha dicho “preguntarle a ella, las mujeres mandan, las chicas mandan”. Entonces ¿es verdad?, ¿confirmas lo tuyo con Unai? (Umeak ez du hitzik esaten; sorbalda jasotzen du). ¿Y va de verdad o es un capricho? (Umeak beste keinu bat egiten du ezer esan gabe).

[… Beste gai batzuk tratatzen dituzte].

Aurkezlea: De verdad, ha sido un placer conoceros. Sois un encanto. Y yo quiero que Maider… ahí tienes tu cámara. Manda un saludo a tus amigos, a tus amigas, a Unai si quieres decirle algo (umeak lotsatuta dirudi eta buruarekin ezetz esaten du), si quieres hacerle ojitos, no sé. Lo que quieras, desearles un feliz año… lo que tu quieras, todo tuyo.

Maider: Pues…  muchas gracias a mi mejor amiga María, que siempre me quiere y  me hace muchas cosas. Gracias, María.

Aurkezlea: ¿Y a Unai?, ¿a Unai?… Pero dile algo a Unai… (umeak ezetz esaten du buruarekin). Un beso, un beso (ez du lortzen umeak Unairi musu bat bidaltzea, umeak jarraitzen du buruarekin ezetz esaten). Bueno, pues nada, urte berri on, que te vaya todo fenomenal, que te vaya muy bien.

Ikasten joateko

Zelako insistentzia, ze fortzatua, ze ezbeharrezkoa…

Bada horixe, argi gera dadin. Bikotekidea izateko garrantzia txikitatik eraiki behar da, eta heterosexuala izan behar dela ere bai. Onartu dute Maider neska bat dela, orain dagokiona da ikastea emakume bat ez dela bikotekiderik gabe egon behar eta bikotekidea mutil bat izan behar dela. Maiderrek ez ditu galdera inpertinenteak erantzuten, eta, berriz, hitz batzuk zuzentzen dizkio neska den bere lagun onenari. Aurkezlearentzat, baina, ez da nahikoa, eta Unai izeneko mutilari zerbait esan diezaion tematzen da. Bere esaldi topikoek ere, prentsa larrosakoaren modukoek, arreta deitzen dute ume batekin hizketan. Tira, penaz geratuko zen agian, Maiderren heterosexualitatea ikusleen aurrean oraindik frogatu gabe gelditu delako, jende guztiak ikus dezan umea, sakonean, normal-normala dela, gizarteak eskatzen duen bezalakoa.

Trans errealitateak gero eta ikusgarritasun handiagoa du komunikabideetan. Galdera hau da: zein ikuspegitatik tratatzen ari da kasu batzuetan? Betiko binarismo eta heteroarauaren ikuspegitik? Hori da gure gizartean zabaltzea nahi duguna aurrerakoia balitz bezala, sekulako pausoa balitz bezala? Orain arteko kaxak eta arauak zalantzan jarri gabe, areago, orain arteko kaxak errefortzatuz?

Eta haratago: onuragarria izango al da ikuspegi hori (eta komunikabide batzuetan jasotzen duten trataera) ume protagonistentzat?

Publicado en generoa | Etiquetado , , , | 2 comentarios

Alcalde, no te bajes ahora de la utopía

Bernardo Atxaga se refería hace unos días a la utopía de Errekaleor.

La utopía no es nueva en Vitoria-Gasteiz. Gorka Urtaran es el alcalde de la ciudad como resultado  de una utopía, la de pensar que en una ciudad como la nuestra cabe la diversidad social, la que incluye a las gentes venidas de otros países y a la población en desventaja social y económica, la utopía de pensar que la convivencia entre diferentes puede ser amable. Eso es lo que aprendimos con el movimiento popular Gora Gasteiz, del que muchas personas nos sentimos orgullosas y que forma ya parte de nuestras señas de identidad.

Es una utopía preciada para una gran parte de la ciudadanía de Vitoria-Gasteiz, por eso Gorka Urtaran es el alcalde. Recordamos, sin duda, que el líder del partido más votado en las últimas elecciones municipales, Javier Maroto, encarnaba precisamente el peligro de la xenofobia y el discurso de la exclusión, y gran parte del resto de las fuerzas municipales se unieron para propulsar una alternativa que permitiera ese futuro en convivencia.

Errekaleor es también parte de esa utopía. No es una utopía de arco iris y merengue maravilloso, sino del aquí y el ahora, una utopía de lo pequeño, de lo diario, de lo trabajoso, de lo imperfecto, de lo posible.

No en vano la manifestación a Errekaleor del pasado sábado nos recordó tantísimo a la manifestación de Gora Gasteiz de abril de 2015. Una manifestación multitudinaria y multicolor, en este caso prodigiosamente organizada en apenas dos semanas. Y motivada ahora por la actitud de la misma persona que hace dos años llegó a la alcaldía en nombre de la utopía. Con el acuerdo en este momento de los únicos dos partidos que entonces no le apoyaron para alcanzarla, el PP y el PSOE.

Alcalde, no te bajes ahora de la utopía.

Si hay un cálculo político tras la decisión de destruir Errekaleor, ni siquiera parece un cálculo acertado, porque el desgaste va a ser enorme. A muchas personas que nunca vivirían en Errekaleor les cuesta entender qué se le ha perdido al alcalde allí, si no son algunos centenares de votos del electorado del PP. ¿Merece la pena? ¿Compensa lo perdido y lo ganado?

Muchas de nosotras recordaremos siempre a Iñaki Azkuna, no como el alcalde de Bilbao que construyó la nueva Alhóndiga, sino como el alcalde que derribó Kukutza. Pero la dimensión de Errekaleor va más allá de la del gaztetxe de Rekalde. ¿Qué se podría construir para hacer olvidar algo así?

Es el momento de parar. Esto no puede ser un choque de trenes, el fruto de una decisión colérica, para ver quién puede más. Dejemos pasar algún tiempo, hasta que podamos pensar mejor.

Alcalde, estamos a tiempo, no destruyas Errekaleor.

Publicado en anitzak | 4 comentarios

¿Cobras la RGI y compartes piso? Cuatro consejos para aprovechar a tope ese dineral que no te mereces

No tienes trabajo y cobras la RGI. Mientras llegan tiempos mejores (terminas el cursillo, encuentras un trabajo, te cae un cupón premiado del cielo…), la RGI apenas te llega para vivir, así que compartes un piso con otras dos personas que se encuentran en una situación parecida. Es lo que tiene ser pobre, que seguramente te juntas con otros pobres: los que has conocido cuando trabajabas, o en el comedor social, o al alquilar un piso compartido en no muy buen estado y que es bastante barato. Lo raro es cobrar la RGI y compartir piso con dos altos cargos del Gobierno Vasco (por poner un ejemplo) en la calle Dato.

Pues se acabó. Ahora, gracias a la propuesta del Gobierno Vasco, están pensando en conceder una RGI por piso y no por persona, porque entre los tres os estabais enriqueciendo y seguramente estabais comiendo cosas que no les corresponde comer a los pobres, igual os habéis comprado un abrigo o unas zapatillas y, además, os estaréis duchando con agua caliente. Y seguro que tenéis tele y teléfono móvil, qué va a ser esto. Así que de las tres personas que vivís nadando en la abundancia (¿o era en la “ambulancia”?) gracias a la RGI, ahora solo la podrá cobrar una, según acaba de proponer Beatriz Artolazabal, consejera del G.V. Ella lo tiene claro: se acabó el lujo y el derroche. Ya está bien.  Y sobre todo, ¿para qué quieres tú autonomía personal y tus propios ingresos si eres pobre?

¿Y QUÉ VAS A HACER AHORA?

Pues una idea sería echar a los otros dos compañeros de piso, porque una RGI para tres… Pero no te será fácil pagar tú sola el alquiler y los gastos. Claro que igual es a ti a quien van a echar del piso. Tranqui, con suerte ya encontrarás otro más cutrillo (ahora, si lo tienes que pagar tú sola, tiene que ser muy, pero que muy cutrillo).  Quedan algunos en Zorroza, Bilbao; ni se te ocurra pensar en Errekaleor, que el tema está bastante oscuro.

Otra posibilidad es echar a suertes con los otros dos compañeros o compañeras de piso quién de los tres cobrará los 450 euros de la RGI. Si alguno recibe el complementillo por discapacidad o violencia de género (100 euracos extra, nada menos), pues no hace falta rifa: se elige a esa persona y punto. ¿Que ha llegado hace poco de un país en guerra y todavía no le es fácil comunicarse en la lengua local? A ver, que se vaya poniendo las pilas, porque ese capitalazo hay que repartirlo todos los meses equitativamente entre tres personas después de pagar los gastos. No pelearse, que hay de sobra para todas.

Una cosa quede clara: aquí lo que importa es la familia. Si eres un individuo sin familia no tienes mucho valor, se ve que no mereces comer tanto. Te dan más dinero si tienes familia; o sea, que te dejan vivir con ella sin que os quiten la RGI. Así que, si puedes, procura formar pareja con uno de tus compañeros de piso (¡cobras 810 euros!), y luego intentad adoptar como hijo al tercer miembro (¡cobras 1014 euros!). Sale a cuenta, sin duda. Ya lo de quererse y eso, es otro cantar (no pone que haga falta). Eso sí, procurad llevaros un poco bien para que no se os acabe el chollo.

Claro que, si de verdad sois pareja, igual lo que os sale mejor es separaros e ir cada cual por su lado a un infrapiso de esos mencionados más arriba, para poder cobrar cada uno ese dineral de la RGI.

Perceptora o perceptor de la RGI, tienes mil y una posibilidades. ¡Qué vidorra te vas a pegar! Mucho mejor, sin duda, que la de una consejera de empleo y políticas sociales (por poner un ejemplo), que cobra un sueldazo, sí, pero tiene que trabajar un montón y desvivirse por la suerte de la gente más desfavorecida. Dónde va a parar…

Dónde va a a parar la desvergüenza de una gran parte de nuestra clase política.

Es la guerra contra los pobres. Y la están perdiendo.

Publicado en anitzak | Etiquetado | 1 Comentario

Pornoa VS Benetako bizitza. Institutuan ikasleekin pornoaz hitz egiteko proposamen bat

Sakelekoan ikusi du

Nire lagun baten semea, 11 urtekoa, larri heldu zen etxera pasa den astean. Amari kontatu zion lagun baten telefonoan sexu pasarte batzuk ikusi zituela eskolan, lagunartean. Oso bortitza iruditu zitzaion ikusitakoa. “Nagusitan hori egin beharko dut? Nola moldatuko naiz? Ez dut nire burua prest ikusten horrela jokatzeko…” azaldu zion kezkatuta, erdi negarrez. Amak elkarrizketa luze bat izan zuen semearekin. Zelako zortea ama feminista izatea.

Nire buruari galdetzen diot, bestalde, ea neska gazte batek nola biziko duen telefonoko pornoan emakumeek pairatzen duten trataera zakarra. Eta baita ere zenbat kezka sortuko diren gaztetxoen artean, helduekin partekatzen ez dituztenak… Hasieran behintzat; ohituraren poderioz denetara moldatuko dira nerabeak, ezta? Izan ere, “jakintza” horretatik abiatuta, zein beldurrekin ibiliko dira lehenengo harremanei begira? Nola jokatuko dute momentu horietan?

Datozen lerroak irakasleei zuzenduta daude, baina gurasoak ere buruan dauzkat. Gaztetxo bat bazara, zuri ere interesatu ahal zaizulakoan nago. Testu hau luzea iruditzen bazaizu eta ez baduzu osorik irakurriko, ohar bat: ez galdu Gail Dines, Cindy Gallop eta Irantzu Varelaren bideo laburrak, merezi dute eta.

 

Zertaz hitz egin?

Nerabe gehienei sexuaz hitz egin dien solaskide bakarra pornoa da, dohaineko pornoa, hain zuzen. Porno horrek ezaugarri batzuk ditu: heteronormatiboa, androzentrikoa, falozentrikoa, koitozentrikoa, nagusiki hardcorea  edo gogorra, emakumeen kontrako tratu bortitza agertzen duena. Nerabeentzat informazio iturri ia bakarra izateak zenbait ondorio ditu; besteak beste gaztetxoek irudikatzea horixe izan behar dela haien praktika sexuala.

Pornoa fantasia dela eta gazteek bereizten jakingo dutela jasotzen dugu batzuetan. Horrek ez duela haiengan eraginik izango, helduengan ez duen bezala. Ja. Tira, porno hegemonikoaren eragina noraino heltzen den ikusteko, emakumeen pubisak depilatzeko moda noraino iritsi den baino ez da ikusi behar. Porno hegemonikoan pubis depilatuak nagusitzen hasi zirenetik (sarketak hobeto grabatu eta erakusteko), emakume askorentzat eginbeharreko eta haiengandik espero den zerbait bihurtu da. Zenbat emakumek, ohitura nondik datorren ahaztuta, esaten duten horrela politagoa eta garbiagoa dutela…

Irakasle hori (guraso hori): pornoa ikasleekin hitz egin behar dugun gai bat izango da? Nik argi daukat baietz. Eta zein helbururekin? Pornografia hegemonikoak (korronte nagusiko pornografiak) emakumeei ematen dien trataera bortitza eta ez-parekoa ikuspegi feminista batetik analizatzen laguntzeko.

Hona hemen Cindy Gallop-en azalpen argia:

“Children watching porn has become inevitable, you can’t stop that happening. Yet, at the same time, parents and teachers still find it enormously difficult to have a conversation about sex. The conversation is normally about the birds and the bees: purely logistical. It needs to graduate to something like this: ‘Darling, we know you’re online, we know you’ve seen porn. Through Make Love Not Porn we’d like to explain to you that not all women like to be tied up, bound, gang banged, raped, choked and have men ejaculate all over their faces. And actually, not all men like doing that either’.” (Aipua hemendik jaso dut).

Nola landu gaia gelan? Proposamen bat

Bi edo hiru saiorako proposamena da hau (saioen iraupenaren arabera, gazteen interakzioaren arabera, sortzen diren azpigaien arabera…). Bertan gaia ez dugu bere konplexutasun osoan tratatuko; soilik bi helburu planteatzen ditugu saio gutxi horietan:

Helburuak

-Gazteak konturatzea korronte nagusiko pornoaren ezaugarriak zeintzuk diren. Produktu horietan emakumeen trataera ankerra aztertzea.

-Gazteak konturatzea pornoan ikusten diren jokaerek eta benetako bizitzan praktikatzen den sexuak ez dutela zertan berdinak edo antzekoak izan.

*Helburu hauen artean ez dago, beraz, pornoa txarra dela komunikatzea, edota pornoa ikusteari uzteko proposatzea.

*Korronte nagusiko pornoa, edo porno “mainstream” delakoa aztertuko dugu, hain zuzen hori delako adin honetan gehien kontsumitzen dela, erraz aurkitzen delako eta dohainik delako.

Hona hemen sekuentzia posible bat:

Sarrera moduan

Nola ikasten da sexua praktikatzen? Beste arlo askotan ez bezala, sexua ez da zuzenean ikusi ahal dugun eta behaketaren bidez barneratzen dugun jarduera bat gure gizartean. Baina hala ere zerbait dakigu horretaz, eta beste persona batekin praktikatzen hasten garenean ideia batzuk dauzkagu egin behar/ahal/nahi dugunaren inguruan… Pelikulak eta dohainik ikusi daitekeen pornografia (bigarrena adin batetik aurrera bereziki) dira horretarako gure iturri nagusiak. Zer ikasten dugu hor? Ikasitakoak noraino balio digu sexua beste pertsona batekin praktikatzeko orduan? Bestalde, zein ideia transmititzen digu emakumeen eta gizonen inguruan? Ze trataera ematen zaie emakumeei?

Hasierako galderak (ikasleekin aurrezagutzak aktibatzeko)

-Zein adinarekin hasten dira gazteak pornografia ikusten?

-Zer ikusten dute, nola, noiz?

-Deskribatu ahal dute bertan zer agertzen den?

-Pelikula horietan denek pasatzen dute ondo? Edo batzuek beste batzuek baino hobeto? Zertan nabaritzen da?

-Zer iruditzen zaie gizonek emakumeei ematen dieten trataera?

-Hor ikusten diren jarduerak eta benetako bizitzan gertatzen direnak berdinak edo antzekoak dira, gure ustez?

-…

(Nola kudeatu elkarrizketa? Zuk ikusi zer den onena zure taldean: ahoz, lehenengo idatziz eta gero ahoz, talde txikietan eta gero handian, zuzenean talde handian…. Ohar bat: “besteen” inguruan hitz egitea errazago egiten zaie ikasle batzuei; beste batzuk, berriz, prest agertuko dira haien esperientziaz hitz egiteko).

Lanketa

-TED hitzaldi hau ikusiko dugu: Gail Dines, Growing up in a pornified culture:

Azalpenak 13 minutu irauten du. Azpitituluak jar daitezke, baita gaztelaniaz ere. Ikasleek ideia nagusiak jasotzeko proposatu ahal dugu. Ondoren, elkarrizketa:

Zer ez da ondo ulertzen? (Denen artean argitzeko, irakaslearen laguntzarekin).

-Zeintzuk dira ideia nagusiak? (Irakasleak arbelean jaso ahal ditu eskematikoki. Amaieran ikasleen ekarpenak osatu ahal ditu).

-Hizlariak azalpen luzea eman du. Ikasleak zerekin daude ados, zerekin ez?

Exajeratua iruditzen zaie entzun dutena? Gure ikasleek ezagutzen duten pornoan hizlariak deskribatutakoa ikusten da, ala desberdina da?

Beste galdera batzuk: korronte nagusiko pornoan klitoria agertzen da eta kontuan hartzen da? Zergatik? Noiz bukatzen da sexu harremana, gizonak isurtzen duenean? Gizonen isuriak ikusten dira, zergatik? Aldi berean heltzen dira orgasmora inplikatutako emakumeak eta gizonak, eta sarketaren bidez? Ohikoa da hori?…

-Ze diferentzia egon daitezke pornoa eta benetako bizatzaren artean?

Cindy Gallop-ek TED hitzaldi bat eman zuen pornoa eta benetako bizitza bereizteko, oihartzun handia izan zuena. (Hemen dago, azpitituluak ingelesez soilik; 4 minutu irauten du).

Ikasleekin, baina, hobe da ziur aski pantaila hauetan agertzen diren desberdintasunak zuzenean lantzea: Porn world vs Real World. (Erne, Gallopek ez du pornoaren kontra kargatzen eta ederto modalizatzen du: benetako bizitzan beste gauza batzuk ere gertatu ahal direla baino ez du esaten, baina mezu hori da gure gazteek behar dutena).

Zuk ezagutzen dituzun beste zenbait desberdintasun azaldu ahal dituzu. Hemendik atera ahal dituzu batzuk (aukeratu ikasleen adina eta esperiantzien arabera behar dituzunak): Michael Castleman (2012). The real problem with porn: it´s bad for sex. Psychology today

-Pornoan ikusten dutena imitatzen saiatzen dira gazteak?

-Irakasleak ondorio batzuk ateratzen lagundu ahal du, eta hitz esanguratsu hauek arbelean idatzi eta azaldu: heteronormatiboa, androzentrikoa, falozentrikoa, koitozentrikoa. Arlo honetan gertatzen dena emakumeek beste arloetan ere pairatzen duten desabantaila egoerarekin lotu daiteke, eta baita gizonei zerbitzua eta atsegina emateko agindu patriarkalarekin ere.

Beste aukera bat

Irantzu Varelaren bideoa (Porno, El Tornillo 2016) laburra eta dibertigarria da eta aurreko galdera gehienak erabil daitezke ikusi ondoren:

 

Azpigai posible bat

Eibarko jokalarien bideo sexuala heldu zitzaien gure gazteei pasa den urtean? Ikusi zuten? Pornoan ikusten dena eta bideo horretan agertzen dena antzekoa da? (Kritika bat hemen). Agian gure gazteek kontatu ahal digute ea horrelako produkturik sakelekora edo ordenagailura heldu zaien.

Eibarko jokalarien bideo sexuala aipatu dugula aprobetxatuta, gai bat tratatu ahal dugu. Irudietan ikusten denez, parte hartzen duen emakumeak eskatzen du ez grabatzeko, baina hala ere grabatzen jarraitu dute eta bideoa hedatu egin da. Zer egin behar dugu telefonora heldu zaigun estekan hori ikusten dugunean? Jarraitu behar dugu birbidaltzen eta zabaltzen emakume horren nahia errespetatu gabe? Zer nahiko genuke guk bere kasuan?

2016ko udan talde bortxaketa bat gertatu zen Iruñan. Bost gizon horiek emakumeari eman zioten trataerak gogorarazten digu korronte nagusiko pornoan ikusten duguna (non gizonen gozamena da helburu bakarra eta emakumea haien plazererako objektu moduan baino ez da ikusten). Erasotzaileek grabazioa haien lagunei whatsappez bidali zieten, denentzat erabat onargarria eta dibertigarria balitz bezala (bortxaketaren azalpenak ikus daitezke hemen eta  hemen).

-Porno feministaren gaia ere atera daiteke. Agian hori da ikasleek haien kabuz egin dezaketen bilaketa bat, eta hurrengo saioan partekatu.

Gogoeta idatzia

Ikasleei eskatzeko: egin gogoeta pertsonal bat landu dugun gaiaren inguruan eta ekarri idatzita hurrengo saiora irakasleari entregatzeko (hiru paragrafo gutxienez). Horrek lagunduko die ikasleei ideiak elaboratzen.

 

Zuretzako beste testu interesgarri batzuk:

(Ez, halabeharrez, ideia guztiak partekatzeko).

– Ana  Iruretagoyena (2015). Pornoa bai, feminismoa ere bai. Klitto! aldizkaria. Hemendik jasoa: http://www.klitto.eus/pornoa-bai-feminismoa-ere-bai-lizuntazikin-i/.

– Marta Pairano (2013). Haz el amor, no el porno. Diario.es. Hemendik jasoa: http://www.eldiario.es/turing/porno-efecto_coolidge-libido_0_116888577.html.

– Patricia Rodriguez (2017). Rashida Jones, la mujer que quiere acabar con el porno… tal y como lo conocemos. Huffingtonpost.es. http://www.huffingtonpost.es/2017/04/19/rashida-jones-la-mujer-que-quiere-acabar-con-el-porno-tal-y_a_22044492/.

Azkeneko hitza

Sekuentzia didaktiko hau idatziz jasotzeko konpromiso hartua nuen azken hilabeteotan institutu batzuetako klaustroekin gaiaren inguruan hitz egin ondoren. Horra hor; edozein ekarpen ondo etorria izango da: komentarioak, beste iturri batzuk, zalantzak…

Neuk ere jorratzen dut gaia nire ikasleekin (20 urtekoak) eta, amaitutakoan, galdetzen diet, badaezpada ere, ea lanketa soberan egon den, ea haiek hori guztia “jakinda” zuten. Urtero esaten didate ezetz, gaia tratatzeak zentzua duela haientzat. Benetan, nik uste dut ez direla gutxi, adibidez, oraindik honako hau pentsatzen duten gazteak: emakume bat ez bada orgasmora heltzen sarketaren bidez eta gizonarekin batera, emakume horri zerbait arraro gertatzen zaio, ez daki ondo jokatzen, ez da “normala”. Noski, produktu kultural kontsumituenek ez dute beste aukerarik erakusten…

Izan ere, oraindik aurkitu ahal ditugu emakumeentzako testu batzuk, zeinetan orgasmoa antzeztea aholkatzen baitzaie, gizonen auto-estimak sufri ez dezan nagusiki. Irakurri, adibidez, emakumeei zuzendutako artikulu honen azkeneko lerroak (“Pareja: mentiras que le haran feliz”):

“Y por último la mentira mejor inventada de todos los tiempos. Después de una frenética noche de sexo… Bueno frenética para él porque para ti ni fu ni fa. ¿Cómo reaccionas? Fingir orgasmos está a la orden del día, mujer. No es tan grave. Y todas las mujeres lo han hecho alguna vez en su vida. Así que… ¡al agua patos!

“Si es que todo sea por él… ¡Con lo que lo quieres! Y todo lo que harías para que estuviese contento. ¿Comprendes por qué es positivo para la relación no decir siempre, siempre la verdad? ¡Créenos y comienza a aplicar ya las mentirijillas!”

Arranopola… Bai, gauza askotaz hitz egin beharko genuke…

Publicado en generoa | Etiquetado , | 10 comentarios

Utikan behingoz eskola segregazioa!

 

Berrian argitaratua (2017-3-12).

Hemen: http://www.berria.eus/paperekoa/1870/024/1863/2017-03-12/utikan_behingoz_eskola_segregazioa.htm

 

Publicado en anitzak | Etiquetado , , , | 1 Comentario