Etxeetako langileak eta greba feminista. Nork egingo du zaintza egun horretan?

Emakume batzuentzat bereziki zaila izango da greba egitea. Besteen etxeetan (beste pertsona batzuen, beste emakume batzuen etxeetan) lan egiten duten emakumeentzat, hain zuzen. Batez ere umeak zaintzen eta nagusiak atenditzen lan egiten dutenentzat, ataza horiek derrigorrez egin behar direlako egunero eta une oro, egun bateko garbiketa edo erosketak ez bezala. Bai orduka bai interno moduan aritzen direnentzat, bai kontratuarekin bai kontraturik gabe. Jakinda lana mantentzea zein puntutaraino dagoen lotuta langile hartu zaituzten pertsonek zurekin duten asebetetzearekin. Beste lan askotan bezala, baina batez ere lan honetan, non horren errez esan daitekeen: “Datorren astean ez etorri, ez zaitugu gehiago behar”. Sektore bat non emakume etorkinen kopurua horren handia den, gizartearen azkenaurreko tokian daudenak hain zuzen: latinoak batez ere, baina baita beste jatorri batzuetakoak ere.

Etxean emakumezko langile bat duten emakume batzuk ez dira feministak, ez dute grebarik egingo. Langile horiek, ze aukera dute benetan greba egin ahal izateko? Erronka hor dago eta denona da, baita egoera horretan ez daudenena ere. Zaintza-greba, lan-greba, kontsumo-greba… bultzatzen ari gara. Baina zaintza-lana eta lan ordaindua gauza bera denean, ze aukera dute langile askok greba egiteko? Batzuek egingo dute, argi dago, baina galderak hor dirau.

Etxean emakumezko langile bat duten emakume batzuek, berriz, greba egiteko asmoa dute. Nola bermatuko dute etxeko langileek grebarako duten eskubidea? Nola erraztuko diete? Nola jokatuko dute, greba hau ez izateko klase ertaineko –edo behintzat ez erabat prekarizatutako– emakume autoktono zurien pribilegioa batez ere?

Etxeko emakumezko langileen baldintzak ez dira soilik beste emakume horien erantzukizuna (etxe askotan gizonak ere bizi direlako eta horiek ere zaintza lan horren onurak jasotzen dituztelako, jakina denez), baina greba egunari begira, uste dut emakumeek zeresanik badutela gai horretan.

Nik esango nuke lana duten gizon batzuek halabeharrez egin beharko dutela greba. Zaintzan ez, baina lanpostuan bai. Edo jai eguna hartu. Edo dena delakoa. Haien etxeetan, haien gurasoen edota aitona-amonen etxeetan, haien iloben eta biloben etxeetan, haien emakumezko lagunen etxeetan…, umeak, nagusiak eta premia duten pertsonak zaindu ahal izateko, eta beraz, haien inguruko emakumeei greba egitea errazteko. Hori benetan izango litzateke “aliatua” izatea, orain esaten den bezala. Manifestaziora etortzea eta berdintasuna aldarrikatzea baino gehiago, zalantzarik gabe. Egun batean non emakumeek ezin dieten beste emakumeei (amari, lagun bati…) laguntza eskatu zaintza egiteko, haietako batzuek egiaztatuko dute aliatuak badituztela; beste batzuk,  berriz, konturatuko dira gutxi dituztela, edo bat ere ez.

Aliaturik gabeko emakume batek, etxean langile bat duenak, noren grebari emango dio lehentasuna, propioari ala bere etxean lan egiten duen emakumearenari?

Bada horixe, ea denon artean zer egin dezakegun greba hau ez izateko klase ertaineko –edo behintzat ez erabat prekarizatutako– emakume autoktono zurien pribilegioa, batez ere…

 

Post scriptum:

Ayomide Zuri-k titulu esanguratsu hau argitaratu du gaur (2018-2-19) Afroféminas blogean: “La huelga feminista como mujer negra”. Hemen: https://afrofeminas.com/2018/02/19/la-huelga-feminista-como-mujer-negra/. Niri zerpentsaturik eman dit.

Anuncios
Publicado en generoa | Etiquetado | Deja un comentario

Contra el bullying a la familia Manzanares Cortés

En Gasteiz, la familia Manzanares Cortés fue expulsada hace unos meses del barrio de Abetxuko. Ahora, cuando por fin se le adjudica un piso en otra localidad, en Astegieta, resurge la persecución en toda su crudeza (como puede leerse aquí y aquí).

Este es el texto de opinión sobre la situación que me publicaron ayer en El Correo. http://www.elcorreo.com/alava/araba/bullying-manzanarescortes-20171212143127-nt.html. Lo transcribo a continuación:

 

¿Sabes qué es el bullying?

Hablamos, por ejemplo, de esa chavala que recientemente se ha cambiado de centro por el maltrato continuado de sus compañeros de clase, que dicen sobre ella que es “x”, que su familia es “x”, que una vez hizo “x”, y que por eso merece el desprecio y la marginación. Esa niña podría ser tu hija, o tu sobrina, o cualquier niño o niña de tu entorno que conoces y aprecias. O cualquier otro chaval o chavala, te sea cercana o no.

Sea lo que sea lo que ocurrió a esa chavala en el primer centro, ¿será posible que todo eso la persiga hasta su nueva escuela y que también allí sea despreciada y marginada, desde el primer momento? ¿No tendrá el derecho a reanudar su vida en un nuevo entorno, entre relaciones más sanas? Como sabes, ahora mismo, en los centros escolares, luchar contra este tipo de persecuciones contra un alumno o alumna se ha convertido en una prioridad. El bullying y el sufrimiento que conlleva es algo que no se puede admitir en una comunidad educativa que está aprendiendo el respeto y la convivencia. En la actualidad los niños y niñas se están formando para apartarse del abuso y del acoso: para no llevarlo a cabo y para no consentir que se produzca ante sus ojos.

Hay una familia en Vitoria que está pasando por eso mismo. Es la familia Manzanares-Cortés. Ha sufrido un proceso de bullying social en un barrio de la ciudad, Abetxuko, y se vio forzada a marcharse de él. La familia vivirá próximamente en otro barrio de Vitoria, a lo que tiene derecho como otra familia cualquiera. Sea lo que sea lo que ocurrió antes, ¿será posible que todo eso persiga a estas personas hasta su nuevo barrio y que allí también sean despreciadas y mal acogidas desde el primer momento? ¿No tendrán estas personas el derecho a reanudar su vida en un nuevo entorno entre relaciones más sanas? ¿Deben sufrir para siempre la persecución? ¿Qué valores son esos y qué tipo de sociedad estamos construyendo?

Muchas ciudadanas y ciudadanos de Vitoria creemos que sí, que esas personas deberían tener ese derecho a vivir en paz, tanto las adultas como las jóvenes y niñas de la familia. Y tú, ¿también lo crees?

Por el derecho de todo el mundo a reanudar su vida en un nuevo entorno sin sufrir bullying social.

Reacciona contra el bullying. También contra el bullying ejercido contra la familia Manzanares-Cortés. No lo ejerzas. No lo permitas. Respeta. Acoge.

Publicado en anitzak | 1 Comentario

“Nire ikastetxean neska musulman batzuek ez dute dutxatu nahi hezkuntza fisikoaren ostean”. Irakasle batzuen gogoetak

dutxa

Hiru ikastetxe, hiru kasu.

Irakasle batek hau kontatzen du:

“Nire gelako neska batek esan dit bera ez dela dutxatuko ariketa fisikoa egin ostean. Saiatu naiz konbentzitzen, higienea delako gure ikasgaiaren helburu garrantzitsu bat. Alferrik. Bere amarekin hitz egin dut eta esan dit bera eta bere senarra ados daudela eta haien alaba ez dela dutxatuko. Kontua da orain beste neska batek azaldu didala bera ere ez dela dutxatuko.”

Beste irakasle baten kezka:

“Pasa den astean ikusi dut neska bat bainu-jantziarekin dutxatzen ari zela. Beste ikasle batzuek azaldu didate irailetik ari dela hori gertatzen. Nik azaldu diot ezin duela arroparekin dutxatu hemendik aurrera.”

Hirugarren kasu bat:

“Bi ama etorri dira zuzendariari esatera haien alabak etxean dutxatuko direla eta ez eskolan. Eskolako dutxetan hotza egiten duela diote, eta umeak gaixotu ahal direla. Duela gutxi zapia eramaten hasi diren bi neska dira.”

 

Nola jokatu? Hiru lagunen elkarrizketa:

Aniztasuna ondo ezagutzen duten bi irakasle eta aita bat elkartu dira kasu horien inguruan gogoeta informala egiteko. Entzun dudana ahalik eta hoberen jasotzen saiatu naiz eta hurrengo lerroetan irakurriko duzue, ideia nagusiak markatuta.

–Ane: Lehenengo kontua, nire ustez, da bereiztea zer den da garrantzitsua eta zer ez. Ariketa fisikoa egin ondoren, dutxatzea komeni da, eta higienea lantzea irizpide bat da ikastetxean. Hori garrantzitsua da, argi dago. Baina erabat biluzik izan behar da? Hori garrantzitsua da eskolarentzat? Nik uste dut ezetz, eta hor bai ikusten dut tarte bat umearekin eta familiarekin negoziatzeko.

–Fadua: Ados nago. Nire ustez, ume batzuk, eta familia batzuk, nolabait, intimitatea eskatzen ari dira. Badirudi gure  gizartean pasatu garela gorputzak ezkutatzetik gorputzak erabat erakusteko obligaziora, ezta? Baina zergatik izan behar da derrigorrezkoa? Ikastetxe batzuetan dutxatzeko esparrua partekatua da eta ez dago aukerarik intimitatean dutxatzeko horrela nahi dutenentzat. Besteen aurrean biluztu behar zara halabeharrez.

–Ane: Nik hori oso ondo ulertzen dut, izan ere neuk ere, polikiroldegietan, aparte dutxatzea nahiago dut, baina ez dago beti aukera hori. Nire gorputza momentu honetan ez dut osorik erakutsi nahi; ebakuntzaren markak oraindik asimilatu behar ditut eta gusturago nago kortina baten atzean dutxatzen banaiz.

–Aitor: Ja, baina hezkuntza fisikoko irakasle batzuek esaten dute gorputzak naturalak direla eta ez direla ezkutatu behar.  Horri ere garrantzia ematen diote.

–Ane: Ni ados nago horrekin. Baina umeek eta gazteek ere arrazoiak izan ditzakete haien gorputzak besteen aurrean ez biluzteko une eta bolada batzuetan. Neskek eta mutilek, ez soilik neskek, e? Ileak atera zaizkizu besteei baino lehen, hilekoa duzu, ez zaude erabat gustura zure ezaugarri batzuekin eta beldur zara norbait fijatuko den… Irakasleok esan ahal dugu aniztasunarekiko errespetua landu behar dela eta gorputz guztiak direla zilegi eta ez dagoela ezer txarra haietan… baina norberak bere prozesua du, ezta? Eta presio sozialak gorputzen inguruan ez dira falta. Aniztasunaren trataera ez da ume batzuen premia hori ere kontuan hartzea?

–Aitor: Arrazoi kulturalak ere egon daitezke, uste dut nik. Gorputzak ez dira modu berean “bizitzen” familia guztietan. Familia batzuentzat alaba etxetik kanpo biluzik egotea kezka bat da.

–Fadua: Kulturalak izan daitezke, bai, baina baita familien araberakoak ere. Kultura berekoak sentitzen direnen artean, gai hori ez da modu berean tratatzen. Eta badaude, adibidez, familia nudista batzuk, eta beste batzuk hondartzan inoiz biluztuko ez liratekeenak. Bestalde, ez pentsa familia musulman askorekin planteatzen denik dutxaren gaia; egia esateko, oso gutxirekin gertatzen da. Eta, esaten dizuedanez, beste ume eta familia batzuen kezka ere bada.

–Aitor: Aizue, baina umeek eta familiek horrela esaten dizuete, biluztasun “publiko” horretan ez direla eroso sentitzen?

–Fadua: Ez. Askotan ez dute horrela formulatzen, ez da horren argi agertzen eta hori garrantzitsua da. Onartzen badugu negoziaziorako tartea egon daitekeela, orduan heldu behar gara gakora. Nik batzuetan entzun diot irakasleren bati: “guraso horiekin ez dago modurik, jarrera atzerakoia dute, ze matxistak diren…!” Gurasoak etiketatu ditugu (haiek ere konturatu dira, noski), eta elkarrizketa bukatu egin da. Hori, ez baditugu zaku batean sartzen: “eske musulmanak dira ez dakit zer”, “ijitoak dira ez dakit nor”, “pakistandarrak dira…”. Etiketa haiei jarri ondoren, ni eta nire taldea leku hobean gelditzen gara, noski: gu hobeak gara zalantzarik gabe.

–Ane: Hori da gakoa, hain zuzen. Familia “galdutzat” ematen dugula. Eta ondorioz, umea ateratzen da galtzaile. Baina umea da gure ardatza eta gure helburua. Ume horrek gure ahalegina merezi du, ezta? Ezin dugu horren erraz amore eman…

–Aitor: Baina familia batzuk matxistak dira, hori ezin da ukatu…

–Fadua: Jarrera matxistak oso hedatuta daude, argi dago. Ea zein familiak –berdin dio haien jatorriak– esan ahal duen modu erabat parekidean jokatzen duela eta zaintza erabat partekatua egiten duela… Matxistak bai, baina ez dira soilik jarrera matxistak; gure eskolako familia batzuk homofoboak eta lesbofoak dira, beste batzuek jarrera arrazistak dituzte edo jarrera klasistak eta elitistak… (Eta baita irakasle batzuk ere, e?). Eta noski, batzuk ez dira trebeak komunikatzeko eta desatseginak izatera heldu daitezke. Kontua da horiek direla gure ikasle batzuen familiak, eta haiekin lan egiten dut eta lan egin behar dut, ez soilik nik bezala pentsatzen duten familiekin eta konexio ona sentitzen dudan gurasoekin.

–Ane: Niretzat argi dago genero berdintasuna gure eskolako balio nagusietako bat dela, eta eskolan lan gehiago egin behar dugula egunerokotasunean balio hori hobeto gorpuzteko. Eta baita aniztasunaren estimua ere. Familia batzuetan balio horiek ez badaude horren presente, are garrantzitsuagoa da guretzat eskolan balio hori bizitzeko aukera izatea!

–Aitor: Ni ados nago. Eta ideia horrekin ere bai, gurasoak etiketatzeak ez digula laguntzen; baina zer egin daiteke?

–Fadua: Amarekin hitz egin behar da, familiarekin, modu zintzoan eta luze, beharrezkoa bada. Errekonozimendutik abiatuta. Alegia, haien kezka ondo jaso arte, ondo ulertu arte, garrantzirik kendu gabe, nagusikeriarik erakutsi gabe… Haiek ikusi behar dute beren kezka jasotzen eta ulertzen dela. Soilik horrela helduko zara batzuetan muinera, arazoa datzan muinera, negoziatzeko aukerak izan ahal izateko.

–Ane: Nik behin ama batzuk lagundu nituen aldageletara, haiek ikus zitzaten. Guk ez dugu dutxa pribaturik. Nire aldetik ziurtatu nien ez zela hor gizonik edo mutilik sartuko. Bestalde nire gelan neska bat eta bi mutil kulero eta galtzontziloekin dutxatzen dira, aukera hori posible da. Duela urte batzuk ikasle bat bainu-jantziarekin dutzatxen zen. Garrantzitsuena higienearen gaia da; bestea bigarren mailako kontu bat da, nire ustez.

–Aitor: Baina agian ez dago soberan dutxa itxi bat edo bi egotea, intimitatean dutxatu nahi dutenentzat, ezta?

–Fadua: Nire ustez bai egon beharko litzateke. Nik beste kasu bat bizi izan dut beste eskola batean. Neska batek esan zuen ez zela igerilekura gelakoekin joango, ikastaroa ez zuela egingo. Gurasoekin luze aritu ondoren, negoziatu genuen kamiseta eta praka motz batekin bainatu ahal izango zela. Nik ere antzeko arropa eraman nuen lehenengo egunean, besteen aurrean bera horren bakarrik ez sentitzeko. Polikiroldegiko arduradunarekin hitz egin behar izan nuen lehenago, arazorik ez izateko. Garrantzitsua ikasle guztiek igeri egiten ikastea da; ikasleen bainu-jantziaren tamaina txikia izatea ez da guretzat batere inportantea, ez dugu ulertzen eskolako balio moduan, eta ez gara horretan tematuko.

–Aitor: Guraso autoktonoen artean batzuetan zera entzuten da, “hemen daude eta hemengo ohituretara moldatu behar dira”. Baina kontua ez da erabat horrelakoa. Hemen ez dago ohitura bakar bat, eta guraso autoktonoen ume batzuk ere ez dira eroso sentitzen. Gai batzuk birpentsatzea ona izan daiteke ikasle guztientzat. Zer da aniztasuna kudeatzea, bestela?

–Ane: Nonbait, guraso etorkinengandik otzantasuna espero da. Lehenengo mailako familiak ez balira bezala, eta haien kezkek eta eskaerek eskolan lekurik izango ez balute bezala. Autoktono batzuek ez dute ondo hartzen familia horiek oharkabe ez pasatzea. Baina hor daude, kasu batzuetan gero eta jabetuago, gai batzuk planteatzen, eta etorkizunean elkarrizketa gero eta garrantzitsuagoa izango da.

–Fadua: Ikastetxean horrelako gatazka bat sortzen denean, gurasoen elkartera heltzen da berria, eta beste gurasoengana ere bai. Nire ustez, eskolako beste gurasoekin informazioaren kudeaketa zuhurra egin behar da, atzerritarren kontrako mesfidantzak, gizartean daudenak, ez hauspotzeko. Zeren horrek ez liguke lagunduko elkarbizitzari begira. Gaiak tratatu ahal dira, noski, baina auziak zurrumurru bihurtzeko arriskuan erori gabe. Irakasleok “profesionalki” jokatu behar dugu. Haserreak eta beroaldiak ulergarriak dira, baina profesionalak garen heinean gure emozioak eta beroaldiak ere kudeatu behar ditugu umearen hobebeharrez…

–Aitor: Txarrena da gaia egunkarira heltzen denean. Irakasle batek edo guraso batek kazetari bati kontatu dio… eta paperetan dago auzia, ikastetxearen izena, guraso batzuen iritzia ez beti oso neurtua… Orduan gatazka puztu egiten da, familia traizionatuta sentitzen da, ikastetxean jarrerak muturrera iritsi daitezke… Giro txarra. Elkarrizketa askoz zailagoa izango da hortik aurrera.

–Fadua: Bai, hala da. Bestalde, ni kontziente naiz gatazka guzti-guztiak ez direla konpontzen. Batzuetan ez gara heltzen adostasun batera. Baina bidea behintzat izan dadila eraikitzailea, zubiak apurtu gabe, aurrerantzean hitz egiten jarraitzeko. Erraz esaten da, badakit…

–Ane: Elkarrizketa behar bezala izateko, irakasleok ez dugun gauza bat behar dugu: denbora. Hau da Hezkuntza Sailak ulertzen ez duena, behin eta berriz azaldu arren: aniztasuna dagoen ikastetxe batean, ordu eta ahalegin gehiago behar direla. Hizkuntza eta eskolako ohiturak menperatzen ez dituzten gurasoekin komunikatzeak denbora eta esfortzu gehiago eskatzen du, argi dago. Eta komunikazio hori behar-beharrezkoa da. Baina gure eskolak aniztasunik gabeko ikastetxe batek beste errekurtso humano du. Batzuetan kudeaketa ez da ona denborarik ez dagoelako behar bezala aritzeko…

–Fadua: Formazioa ere behar dugu irakasleok, nire ustez. Zurrumurru eta estereotipoen kontrako formazioa premiazkoa da, gurasoentzat eta irakasleentzat. Irakasleok ere beste hirritarren artean dauden estereotipoak partekatzen ditugu. Eta gaztazkak kudeatzeko prestakuntza ere bai, nire ustez…

– Aitor: Bai, baina irakasleak ari dira formazio hori eskatzen, uste dute behar dutela?

[…]

Ane, Aitor eta Faduak hizketan jarraitu dute, baina nik honaino jaso dut gehiegi ez luzatzeko. Hilean behin elkartzen direnez te berde baten inguruan, saiatuko naiz gonbidatua izaten eta, haien baimenarekin, entzundako elkarrizketak hona ekartzen.

(Nire lehengusinak dio hiru solaskide horiek guai hutsak direla, “txoriak eta loreak”estilokoak. Beste irakasle eta guraso batzuen iritziak ez direla aniztasunarekin horren atseginak eta horiek ez ditudala ekarri. Arrazoia du. Elkarbizitza eraikitzeari begira, nire lagun horiek nahiago ditut, ezin dut ukatu…).

Irakasle, guraso: zer gehituko zenuke zuk, zerekin ez zaude erabat ados, zer da zure ustez garrantzitsua? 

Publicado en anitzak | 8 comentarios

Hondarribiko alarde matxista are historikoago egitea. Hamaika aholku benetan oso beharrezko

 

EMAKUMEAK EZ ZIRELA GERRARA JOATEN!

Irailaren 8ko alardea azaldu zigun Samara Veltek Berrian. Besteak beste kontatzen du hiruzpalau neska nerabe zeudela eserita lurrean, zabor poltsak estalki gisa hartuta, Jaizkibel konpainia berdinzaleari arbuioa egiteko asmoz. Velteren galderen aurrean hau da azalpena:

“Hemen gertatu dena irudikatzen da, eta gerrara ez zen emakumerik joaten; beraz, zergatik hartu behar dute parte errepresentazioan?”

Ez da entzuten dugun lehenengo aldia, noski. Arrazoi errepikatuenen artean dago (beste horrekin batera, nola zen… “ez bazara hemen bizi, ezin duzu ulertu eta ezin duzu iritizirik eman”). Aizu, ze argudio puxka. Txukun eta bikaina, alajaina…

Izan ere, erraz ikusten denez, akats txiki batzuk izango lituzke desfile baztertzaileak, zeren, egia esan, erabat ondo ez du irudikatzen 1638ko Hondarribiko setioan benetan gertatu zena. Ea ba lagundu ahal diegun hurrengoa hobeto egiten aholku sinple batzuen bidez. Erne, plastiko beltza daramazun gazte hori!

AHOLKUAK

-Garai hartan pertsonen altuera ez zen gaur egunekoa, jende guztiak ez zuen orain bezain ondo meriendatzen. Orduko irudiak baino ez dira ikusi behar. Tira, desfilean parte hartzeko altuera maximoa: 1,65.

-Garaiko foru gudarosteetan “hijosdalgos, vecinos y moradores” zirenek baino ezin zuten hartu parte. Beraz, ez utzi desfilatzen zuriak ez direnei (ezta etorkinen seme-alabei ere, noski; zer izango da hau bestela?).

-Garai hartan egunero dutxa bero bat hartzea ez zen ohikoa, ez horixe. Orbanik gabeko arropa eramatea ere ez zen eguneroko kontu bat (are gutxiago bi hilabeteko setio baten ostean). Aber: egon gutxienez pare bat aste urazpitik pasatu gabe eta errealistago agertuko zara.

-Mende hauetan odontologiak egin duen aurrerapena izugarria da. Errealismoaren hobebeharrez, fuera enpasteak, inplanteak eta bracket-ak! Soberan daude hortzeria zuri perfektu horiek guztiak! (Silikonazko inplanteak eta gimnasioko aparatuei esker garatutako muskulaturak bereziki problematikoak dira. Piercing eta tatuaje batzuek ere urduritasun handia eragiten digute).

Zorrien, arkakusoen eta zimitzen kontrako borroka gogorra izan da beti, baina garai hartan ez zeuden gaur egun dauden produktu kimiko guztiak, aizu. Zizareez libratzea ere ez zen lan makala. Eraman gainean behar diren animalitxo saltokari guztiak historizitate apur bat irabazteko.

-Guda batera joateko praka zuri lisatu berriak? Kamuflajerako nahiko eskasa. Eta txapel gorria? Faroltxo bat etsaiarentzat. Garaiko irudiek erakusten dituzten jantziak nabarrak dira, diskretoagoak… Lokatza ia ez zen nabaritzen. Fuera praka txuriak eta ipini gerrarako zerbait egokiagoa, arren.

-Garai hartan informatikariak ez ziren gerrara joaten, ez pianistak, ez sikiatrak, ez elektrizistak, ez autobus-gidariak… Zergatik? Informatikariak, pianistak, sikiatrak, elektrizistak, autobus-gidariak ez zeudelako! Arretaz azter dezagun norberaren ogibidea, ea desfilera bidaliko dugun existitzen ez zen norbait. Momentuz aipatutako guztiak, fuera. Telebistan ikus dezaten alardea.

-Ba al dago desfilean bataiatuta ez dagoen inor? Argsssss… hereje horiek sutara!

Zer gosaldu du desfilante horrek, nespreso bat oreo batzuekin? Hori daramala sabelean desfile historiko honetan?… Arranopola, historiarekin ez dago errespeturik ez ezer.

ZALANTZA GARRANTZITSU BATZUK

-Gudan  parte hartu zuten guztiek txilibitua eramango zuten? Gu ia ziur gaude denek ez zutela txilibitua. Tira, kendu txilibitua baten bati badaezpada ere.

-Egun konpainiek daramatzaten eskopetek aire garaikideegia dute. Garaian ohikoak (eta dezente astunagoak) ziren arkabuzak eta mosketeak eraman beharko lituzkete, ardagaizko pistola, zikai, ezpata eta ganibetekin batera. Jaietan tabernaz taberna parrandan ibiltzeko hornikuntza pisu samarra, agian (eta desfilante moduan, desfilea nabarmen luzeago egingo zaizu zalantzarik gabe). Baina, aizu, egiantzekotasuna egiantzekotasuna da, ezta?

-Kantinera ibiliko zen leku batetik bestera begiratzen abanikoa leunki mugitzen zuen bitartean eta saludatzen Ingalaterrako (gaur eguneko) erregina bezala? Fuera abanikoa.

-Ikerketek esaten dute emakumeek gudetan uste ohi dena baino gehiago parte hartzen zutela… Izan ere, Hondarribikoa bezalako setio batean protagonismo hori bereziki nabarmena izan zen, erregeak hiriari berari aitortzen zion bezala, bataila osteko esker emate eta sarietarako proposamenean: “pues hasta las mujeres acudieron á todo lo necesario, gobernándose con tal valor que no se excusaron de las acciones de mayor riesgo”. Ai amaaaaaaaaaa!

AINSSSS…

Aber, apur bat zaila iruditzen zaizula hori guztia kontuan izatea? Pena apur bat ematen duela koadrilak itxura horrekin? Bada bai…

Ei, gazte, benetan diotsut, hobe lehenbailehen pasatzen bazara desfile bendinzalera; askeago eta pozago biziko zara, halako tontokeriez arduratu beharrik gabe.

 

Publicado en generoa | Etiquetado , | 6 comentarios

Irakasle: klaseko lehenengo egunean Bartzelonako sarraskiaz hitz egingo duzu?

Laster, ikasturteko lehenengo egunean, zure ikasleak agurtuko dituzu; “zer moduz oporrak” galdetuko diezu. Baina abuztuan zerbait zirraragarria gertatu zen Bartzelonan eta ia guztiek jakin dute horretaz zerbait. Aipatu gabe pasatzen utziko zenuke?

Nik uste dut ezetz, komeni dela hitz egitea. LHn zein DBHn zein Batxilergoan…  Eta ez bada berez ateratzen, ondo legoke zuk ateratzea, galdera sinpleen bidez: Bartzelonan gertatutakoaz zer dakizue? Eta zer pentsatzen duzue?

Agian beldurra ematen dizute hor aterako diren adierazpen gordin posible batzuk kudeatzeko zailtasunek? Ikasle musulman batzuk dituzu eta ez dakizu ondo zer gerta daitekeen, eta ondoren nola tratatu gaia?

Bartzelonan gauzatutakoa munduko beste leku askotan gertatzen da maiz, badakigu. Integristek hainbat herritar erailtzen dituzte munduan zehar, badakigu. Baina hori ez da arrazoia Bartzelonakoaz ez hitz egiteko. Bartzelona hurbil dago, ikasle batzuk han egon dira, telebistan ikusi dute, familiari hitz egiten entzun diote, agian bat edo batek familia edo adiskideak ditu bertan, ulergarria da haientzat bereziki hunkigarria izatea; has gaitezen hurbil dagoenarekin eta hitz egin dezagun, ondoren, urrutiagoko gertaerez, nahi badugu.

Partekatu dezagun kezka eta pena atentatuaren inguruan. Sentitu dezagun pertsona askoren galera: bizitza galdu zutenena (ume batena ere bai, gure ikasleak bezala), eta hildakoen pertsonak maite zituztenena. Pertsonen bizitza jar dezagun balioan. Adieraz dezagun gaizki iruditzen zaigula besteak mesprezatzea haien bizitzek gutxi balio dutela sentitzeraino, haien bizitza kentzea zilegi dela pentsatzeraino. Hitz egin dezagun besteekiko errespetuaren garrantziaz, elkarrizketaren garrantziaz, elkarbizitzaren garrantziaz… Xumea da, badakit, baina gogoraraziko digu oinarrizko balioak partekatzen ditugula.

Zure ikasleen adina eta interesaren arabera, zure jakintza eta gaitasunaren arabera, posible da gaia sakontasun gehiagoz tratatzea. Ausartzen bazara, posible da galdetzea zein izan daitezkeen arrazoiak horrelako zerbait egiteko. Guztiak ez dira ados egongo, denetik entzun ahal izango duzu agian, batzuek erlijioaren kontra hitz egingo dute, edo etorkinen integrazioa zalantzan jarriko dute edo jatorri bateko etorkinak kalifikatuko dituzte… Gai batzuetan ikuspegi kontrajarriak egon daitezke, noski, baina lagundu ikasleei ikusten ez dela zuzena orokorkerien bidez (negatiboak gainera) etorkinak, musulmanak… definitzea.

Baina nagusiki ekidin behar dena hau da: musulmanak diren gure ikasleak  hiltzaileen taldean sartzea, “zuek denok musulmanok…”. Hiltzaileek islamaren izenean hiltzen zutela esan zuten, baina gure ikasle bakar bat ere, berdin zein den bere familiaren erlijioa, ez dago hiltzaileen talde berean. Ikasle guztiengandik espero dugu besteekiko errespetua, beraz, bat ere ezin izango genuke kokatu intoleranteen taldean. Eta entzuten badugu beste ikasle batzuek horrelako zerbait adierazten dutela ikaskide musulmanen inguruan, ez dezagun utzi pasatzen oharrik egin gabe. Ez ditzagun jarri gure ikasle musulmanak bere burua defendatzeko atakan, ez dute bere burua zertaz defendatu. Agerikoa da esaten dudana, baina badaezpada esan behar da, hori delako sortu daitekeen arriskua.

Ikasle guztiek izan beharko lukete sarraskiaren inguruan haien arbuioa adierazteko aukera. Estrategia sinple bat (nahi duenak parte har dezan): gutako bakoitzak zer esango lioke gazte bati horrelako zerbait ez egiteko?

Gure ikasle musulman batek adierazten baditu musulmanak orain pairatzen ari diren erasoak , jaso dezagun kezka eta formulatu dezagun hori ere bidegabea dela.

Kulturarteko hezkuntzaz asko hitz egiten da. Herritar arduratsu eta solidario izateko formazioa dela esaten da. Lagundu diezaiegun ikasleei herritar moduan kezkak eta balioak adierazten eta partekatzen, oinarrizko kohesioa eraiki dezagun.

Lehengusinak…

… esaten dit proposamen hau gehiago zehaztu beharko nukeela, ez dela sekuentzia didaktiko bat, baliabideak falta direla… Arrazoia du, minimora jo dut. Minimoa partekatzea ez da gutxi, nire ustez.

Eta irakasleok, bitartean, gure betiko helburuekin lan egiten jarraituko dugu: zer egin jatorri desberdineko umeak lagunak izateko, eskolan behintzat denak modu berean komunitatearen parte sentitzeko, jatorri eta errentaren araberako segregazioa ez gertatzeko, ikasleek jarrera kritikoa garatzeko alderdi kultural propioekin eta besteenekin, gatazken kudeaketan trebatzeko, maskulinitate bortitzaren eraikuntza desaktibatzeko…

Publicado en anitzak | Deja un comentario

Autosuntsiketa botoia eta gure katua

Bai… piztuta zegoen.

Publicado en anitzak | Deja un comentario

Zeledon Txiki eta Neska Txiki, denetarako prest?

Gasteizko festak hastear daude eta Amaia eta Erlantz prest agertu dira haien rolak betetzeko: Neska Txiki eta Zeledon Txiki (hemen). Are gehiago: Erlantzek esan du «ez zitzaiola inportako” nagusitan Zeledon izatea. Horretarako ere prest dago, ze ondo.

Amaiak ez du horren gainean ezer esan. Agian ez diotelako galdetu? Hala bada, zergatik ez diote galdetu?

 

A, bai.

Publicado en generoa | Etiquetado , | Deja un comentario